Në politikën shqiptare, hipokrizia shpesh vishet me kostumin e moralit publik. Rasti i Agron Shehaj është një nga shembujt më domethënës të kësaj maskarade: fjalë të forta kundër korrupsionit, akuza për kamera, por në thelb një rol i qartë – të shërbejë si alibi për pushtetin aktual.
Shehaj flet për abuzime, për fonde të vjedhura dhe për përgjegjësi morale, por kujdeset me fanatizëm të mos prekë thelbin e problemit: Edi Rama dhe qeverisjen e tij. Sulmet e tij janë selektive, të kontrolluara dhe politikisht të padëmshme. Një kritikë që nuk prodhon asnjë pasojë reale nuk është opozitë – është dekor.
Akuzat ndaj Belinda Balluku shërbejnë më shumë si tymnajë sesa si përballje reale me pushtetin. Në vend që të denoncojë sistemin që prodhon korrupsion, Shehaj zgjedh të personalizojë debatin, duke shmangur përgjegjësin kryesor. Kjo nuk është guxim politik; është llogari e ftohtë.
Nëse për dy vite me radhë interpelancat “mbahen peng”, pyetja nuk është pse mazhoranca i bllokon, por pse Shehaj vazhdon të luajë rolin e opozitarit të kontrolluar, pa e çuar përplasjen deri në fund. Sepse një opozitë reale nuk mjaftohet me ankesa nga foltorja – ajo e çon betejën në çdo institucion dhe para çdo qytetari.
Retorika e tij kundër korrupsionit tingëllon boshe, sepse nuk shoqërohet me veprim. Dhe kur fjalët nuk përkthehen në aksion, ato shndërrohen në shërbim indirekt për qeverinë. Pikërisht kjo është arsyeja pse pushteti nuk e ndjen kurrë të kërcënuar nga Shehaj: ai kritikon sa për të ruajtur imazhin, por jo aq sa për të prishur ekuilibrat.
Në fund, qytetarët nuk kanë nevojë për moralistë të përkohshëm apo opozitarë me frena tërhequra. Ata kanë nevojë për përballje reale, emra të thënë qartë dhe përgjegjësi politike, jo për figura që “vjellin” për vete dhe akuzojnë të tjerët, ndërsa në heshtje mbrojnë sistemin që pretendojnë se luftojnë.
