Prej dy muajsh, ushtria amerikane ka ndërtuar një forcë të përbërë nga anije luftarake, avionë luftarakë, bombardues, marinsa, dronë dhe avionë spiun në Detin e Karaibeve. Është vendosja më e madhe në këtë zonë prej dekadash.
Bombarduesit me rreze të gjatë veprimi, B-52, kanë kryer “demonstrime sulmesh bombarduese” pranë brigjeve të Venezuelës. Trump ka autorizuar gjithashtu dërgimin e CIA-s në Venezuelë, ndërsa tensionet janë përshkallëzuar.
SHBA thotë se ka vrarë dhjetëra persona në sulme ndaj anijeve të vogla që niseshin nga Venezuela dhe që, sipas saj, transportonin “narkotikë” dhe “narko-terroristë”, pa dhënë megjithatë prova apo detaje për personat në bord.
Këto sulme janë dënuar nga vendet e rajonit dhe ekspertët kanë vënë në dyshim ligjshmërinë e tyre. Ato po paraqiten nga SHBA si pjesë e luftës kundër trafikut të drogës, por të gjitha shenjat tregojnë se bëhet fjalë për një fushatë frikësimi që synon të rrëzojë nga pushteti presidentin e Venezuelës, Nicolás Maduro.
“Kjo ka të bëjë me ndryshimin e regjimit. Ndoshta nuk do të ketë pushtim, por synimi është të dërgohet një mesazh i qartë,” thotë Dr. Christopher Sabatini, studiues i lartë për Amerikën Latine në institutet Chatham House.
Ai argumenton se grumbullimi ushtarak është një demonstrim force i menduar për të “futur frikë” në zemrat e ushtrisë venezuelase dhe rrethit të ngushtë të Maduros, që ata të kthehen kundër tij.
BBC ka monitoruar të dhënat publike të ndjekjes së avionëve dhe anijeve amerikane në rajon — së bashku me imazhe satelitore dhe postime në rrjetet sociale — për të ndërtuar një panoramë të vendndodhjes së forcave të Trump.
Vendosja e trupave ka ndryshuar me kohën, ndaj rajoni po monitorohet rregullisht për përditësime.
Më 23 tetor, u identifikuan 10 anije ushtarake amerikane në rajon, përfshirë shkatërrues me raketa drejtuese, anije amfibie sulmuese dhe cisterna nafte për furnizim në det.
Një shpërblim prej 50 milionë dollarësh që teston besnikërinë e rrethit të ngushtë
Nuk është sekret që administrata amerikane, veçanërisht Sekretari i Shtetit Marco Rubio, dëshiron rrëzimin e Maduros.
Më herët këtë vit, ai i tha Fox News se Maduro ishte një “diktator i tmerrshëm” dhe kur u pyet nëse kërkonte largimin e tij, shtoi: “Do të punojmë për këtë politikë.”
Por edhe për kritikë të hapur të Maduros si Rubio, është e vështirë të kërkohet haptazi ndryshim regjimi me forcë ushtarake — diçka që opozita venezuelase e ka kërkuar prej kohësh.
Donald Trump bëri fushatë kundër ndërhyrjeve për ndryshim regjimesh në vitin 2016, duke premtuar se “do të ndalonte vrapin për të rrëzuar regjime të huaja”, dhe më vonë ka dënuar përfshirjen në “luftëra të përjetshme.”
SHBA nuk e njeh Maduron si president të Venezuelës, pasi zgjedhjet e vitit 2024 u hodhën poshtë gjerësisht si të manipuluara dhe jo të lira. Ambasada amerikane në Caracas u mbyll gjatë presidencës së parë të Trump, në vitin 2019.
SHBA ka ngritur shpërblimin për informacion që çon në arrestimin e Maduros në 50 milionë dollarë, si një nxitje për ata brenda rrethit të tij të afërt që ta dorëzojnë. Por deri tani nuk ka pasur asnjë dezertim.
Profesori venezuelian i së drejtës dhe bashkëpunëtor i lartë në institutin CSIS për siguri kombëtare, Jose Ignacio Hernández, thotë se 50 milionë dollarë “nuk janë asgjë” për elitat e Venezuelës.
Në një shtet të pasur me naftë si Venezuela, korrupsioni sjell përfitime të mëdha. Ish-kreu i Thesarit, Alejandro Andrade, fitoi 1 miliard dollarë në ryshfete para se të dënohej.
Shumë analistë pajtohen se ushtria venezuelase do të ishte çelësi i çdo ndryshimi regjimi, por që ajo të kthehet kundër Maduros, oficerët do të kërkonin garanci për imunitet nga ndjekja penale.
