Në rrethet opozitare po përhapet një shqetësim i thellë: ata që mund të propozohen si kandidat për kryeqytet, frikësohen se përmes emissioneve të “investuara” ose angazhimeve politike, mund të sulmohen dhe “t’i heqin qafe” — siç thonë burimet nga selitë e partive.
Eksponentë të ndryshëm politikë shprehen se shpesh kandidati potencial është ai që nga brenda dëgjon: “Ti do kandidosh? – po, por kujdes, sepse të tjerët nuk do të të ndihmojnë; nëse vijmë në konflikt publik do të jesh vetëm”. Dëshmitë flasin për atmosfera mosbesimi dhe kalkulime për t’u mbrojtur nga sulmet ferre që mund të vijnë pas emërimeve.
Një frazë që qarkullon shpesh në bisedat e mbyllura është: “Po të thuash se do kandidosh, të vrasin – ti heq dorë nga karriera parlamentare, pozicionet, pushteti lokal, e kalon gjithë energjinë në një betejë që nuk të përket”. Kjo pasqyron tensionin mes ambicieve personale dhe rreziqeve politike që mund të shndërrohen në sulme personale.
Në një ambient të tillë, shumica pret që kandidati të jetë figura e jashtme, jo nga strukturat – dikush që nuk ka “bagazhin” e konfliktit të brendshëm. Edhe pse disa trajtojnë këtë si teori konspirative, shumë njerëz në PD dhe partitë e tjera opozitare e përjetojnë si realitet — shembull që shpjegon vonesat dhe refuzimet për të marrë përsipër kandidaturën për Tiranën.
