Shprehja “Kur bie nga kali, ikin miqtë” është një metaforë e fortë që shpjegon realitetin politik dhe shoqëror: njerëzit që të rrethojnë në ditët e suksesit shpesh zhduken në momentet e vështirësive. Këtë qasje e ka sjellë Aulon Kalaja në një shkrim të publikuar, i cili duket të jetë një reflektim mbi figurën e kryetarit të Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, dhe marrëdhëniet e tij me elitën politike, shoqërore dhe mediatike.
Pyetjet që ngrihen
Në shkrim renditen 23 pyetje të drejtpërdrejta, të cilat në vetvete shërbejnë si një akt akuze apo si një reflektim kritik mbi pushtetin dhe rrethin mbështetës që Veliaj ka krijuar gjatë viteve. Disa nga pikat më të forta të ngritura janë:
- Gazetarët, artistët dhe biznesmenët: ku janë ata që dikur e mbështetën financiarisht, mediatikisht apo publikisht?
- Figura të njohura publike: përmendet Helena Kadare dhe të ashtuquajturit “VIP-a” që e shoqëronin.
- Komuniteti LGBT, mediat dhe deputetët: pyetjet sugjerojnë se mbështetja e dikurshme tashmë është zbehur.
- Emërimet dhe strukturat institucionale: nga administratorë, gjyqtarë, prokurorë e deri te kryetarë bashkish, Kalaja nënvizon rrjetin e emërimeve që lidhen me Veliajn.
- Ndërtimet dhe projektet: një tjetër akuzë e fortë është se shumë leje ndërtimi dhe projekte janë shpërndarë për klientelë politike dhe shoqërore.
- Lidhjet ndërkombëtare: përmendet roli i fondacioneve si ai i Soros-it, duke sugjeruar se Veliaj ka pasur mbështetje edhe jashtë kufijve.
Mesazhi qendror
Në fund të shkrimit, Kalaja e fton Veliajn që të mos heshtë dhe të mos mbyllet në vetvete, por të flasë hapur për marrëveshjet dhe bashkëpunimet e tij me Edi Ramën. Mesazhi është i qartë: të mos mendojë vetëm për mbrojtjen e tij, por për “nderin e Shqipërisë”, duke nxjerrë në pah të vërtetat që fshihen pas prapaskenave politike.
Analizë kritike
Ky shkrim ngre disa çështje themelore mbi funksionimin e politikës dhe shoqërisë shqiptare:
- Roli i interesit personal: Mbështetja e shumicës së aktorëve publikë ndaj një politikani shpesh është e lidhur ngushtë me përfitimet personale dhe jo me bindje ideologjike.
- Kultivimi i klientelës politike: Lista e gjatë e emërimeve të përmendura sugjeron një sistem të mbështetur në patronazh.
- Izolimi në momente krize: Metafora e “miqve që ikin” është një fenomen i përhapur jo vetëm në politikë, por edhe në jetën e përditshme.
Përfundim
Ky artikull është një thirrje për llogaridhënie, por njëkohësisht edhe një reflektim i thellë mbi natyrën kalimtare të pushtetit dhe miqësive të ndërtuara mbi interesa. Ai e paraqet Erion Veliajn si një figurë që ka përfituar nga një rreth i gjerë mbështetësish, të cilët në momentin që vështirësitë shfaqen, e lënë vetëm. Nëse Veliaj do të zgjedhë të flasë apo të heshtë, kjo mbetet një çështje që do të përcaktojë jo vetëm fatin e tij politik, por edhe mënyrën se si do të kujtohet në historinë e politikës shqiptare
