Vendimi i Gjykatës së Posaçme për të pezulluar nga detyra Zëvendëskryeministren dhe Ministren e Infrastrukturës, Belinda Balluku, u shoqërua me një reagim politik të menjëhershëm: shumë zëra pranë pushtetit pretenduan se gjykata “nuk ka të drejtë” të ndërhyjë në ekzekutiv, duke u mbështetur te neni 103/3 i Kushtetutës. Prej vitesh, çdo përballje e drejtësisë me figura të larta politike shoqërohet me të njëjtin refren: “Nuk na prek dot imuniteti.”
Por çfarë thotë realisht Kushtetuta? Ku mbaron imuniteti dhe ku fillon mbrojtja politike? Dhe mbi të gjitha: kush sundon sot – ligji apo një sistem pushteti që shumë qytetarë e identifikojnë me korrupsion, klientelizëm dhe kapjen e shtetit?
1. Neni 103/3: Imunitet parlamentar, jo mburojë qeveritare
Sipas Kushtetutës:
➡️ “Anëtarët e Këshillit të Ministrave gëzojnë imunitetin e deputetit.”
Ky imunitet mbulon:
- lirinë e fjalës dhe votës në Kuvend,
- pamundësinë e arrestimit pa leje të Kuvendit.
Asgjë më shumë.
Asnjë mbrojtje ndaj pezullimit nga detyra ekzekutive, ndaj heqjes së kompetencave ose ndaj masave sigurie procedurale.
Në një shtet të së drejtës, imuniteti është instrument demokratik – jo çelës universal për t’iu shmangur drejtësisë.
2. Pezullimi i një ministri është tërësisht kushtetues
Ligji shqiptar lejon pezullimin e çdo zyrtari kur ka dyshime se pozita e tij mund të ndikojë hetimin ose provat.
Kjo masë:
- nuk është arrest,
- nuk është ndjekje penale,
- nuk cenon imunitetin parlamentar.
Ndaj GJKKO veproi brenda kompetencave.
Kushtetuta nuk njeh “imunitet ekzekutiv” dhe nuk e ka njohur kurrë.
Pezullimi nuk është akt politik – është masë për mbrojtjen e procesit.
3. Pse u krijua narrativa se gjykata “nuk ka të drejtë”?
Sepse për një dekadë, pushteti politik ndërtoi një kulturë ku:
- qeveria është “e paprekshme”,
- drejtësia është pengesë, jo pushtet i pavarur,
- imuniteti interpretohet si mur mbrojtës për ministrat,
- ligji përdoret si armë kundër të dobëtëve, por si mburojë për të fortët.
Në këtë klimë, çdo akt i drejtësisë shihet si sulm politik, jo si funksion kushtetues.
Kjo nuk ka të bëjë me shtetin ligjor – ka të bëjë me kapjen e shtetit, me politikën si imunitet, me retorikën e një sistemi që mbron strukturën e vet të pushtetit.
4. “Rilindja” dhe narrativa e fuqisë absolute
Në diskursin publik, “Rilindja” nuk është më thjesht emër politik, por simbol i një pushteti që perceptohet si i lidhur me korrupsionin, klientelën, tenderat e mbyllur, PPP-të e dyshimta dhe ndikimin e krimit të organizuar në ekonomi e politikë.
Kjo nuk është thjesht akuza – është ndjesia që përhapet gjerësisht në shoqëri, mediat e pavarura, raportet ndërkombëtare dhe vendimet e drejtësisë.
Sa herë që drejtësia prek një figurë të rëndësishme, makina propagandistike fillon të lëshojë të njëjtën mantra:
“Po sulmohet qeveria, po cenohet stabiliteti.”
Në fakt, po provohet diçka krejt tjetër:
Në Shqipëri, as qeveria nuk qëndron mbi ligjin.
5. Lufta e vërtetë: a sundon Kushtetuta apo pushteti politik?
Rasti Balluku ka rëndësi përtej vetë personit.
Ai teston nëse:
Drejtësia është reale apo fasadë
Pushteti ekzekutiv është i prekshëm apo i paprekshëm
Kushtetuta e thotë fjalën e fundit apo “Rilindja” e interpreton ligjin sipas nevojës
Shteti ligjor po lind apo po shtypet
Deri tani, sinjali është i qartë:
Kushtetuta nuk mund të përdoret si paravan për të mbrojtur aferat e pushtetit.
Drejtësia bëri atë që parashikon ligji.
Nëse ky është thyerje e tabu-së – është sepse tabutë i ka krijuar politika, jo ligji.
6. Përfundim: Kush sundon Shqipërinë?
Në letër sundon Kushtetuta.
Në praktikë, për vite sundoi një sistem politik që shpesh dukej më i fortë se ligji.
Por rasti Balluku tregon diçka të rëndësishme:
Për herë të parë pas shumë kohësh, duket se është ligji ai që po troket në derën e qeverisë – jo e kundërta.
Dhe në këtë moment, Shqipëria po matet: kush është realisht më i fortë?
Nëse kushtetuta mbizotëron – shteti ligjor fiton.
Nëse pushteti politik e mposht – atëherë “Rilindja” nuk është projekt politik, por simbol i kapjes së shtetit.
Koha do ta tregojë.
Deri atëherë, kjo pyetje mbetet një test i madh për demokracinë tonë:
Kush sundon realisht Shqipërinë: Kushtetuta apo Rilindja?
