Në një vend ku institucionet kanë për detyrë të mbrojnë jetën dhe shëndetin e qytetarëve më të vegjël, realiteti po flet ndryshe. Prindërit jetojnë me frikë, ndërsa bebet ushqehen me produkte që dalin të rrezikshme vetëm pasi dëmi mund të jetë bërë. Kjo nuk është më thjesht papërgjegjshmëri — është dështim institucional.
Si është e mundur që ushqimi i destinuar për foshnjat, kategoria më e ndjeshme e konsumatorëve, të qarkullojë në treg pa u garantuar siguria maksimale? Kush i kontrollon këto produkte përpara se të përfundojnë në shportën e prindërve? Dhe pse alarmet ngrihen vetëm kur skandali bëhet publik?
Institucionet që sot dalin me njoftime dhe thirrje për kthim produktesh, duhej të kishin vepruar më herët. Heshtja, vonesa dhe mungesa e transparencës nuk janë gabime teknike — janë neglizhencë. Ndërkohë, pasojat i mbajnë familjet, jo zyrtarët.
Në ditët e pasigurisë së madhe, kur çdo prind kërkon vetëm një gjë të thjeshtë — ushqim të sigurt për fëmijën e tij — shteti dështon të ofrojë garanci. Në vend të kontrolleve të rrepta dhe inspektimeve reale, kemi reagime pas fakti dhe justifikime.
Pyetja që duhet të trondisë opinionin publik është kjo:
a po bëhen eksperimentet mbi shëndetin e fëmijëve për shkak të papërgjegjshmërisë institucionale?
Kur bëhet fjalë për bebet, nuk ka tolerancë për gabime. Çdo produkt i pasigurt që kalon filtrat shtetërorë është një alarm për një sistem që nuk funksionon. Dhe çdo ditë vonesë është një rrezik i heshtur.
Prindërit nuk kërkojnë panik, por llogari. Nuk kërkojnë deklarata, por përgjegjësi konkrete. Sepse kur institucionet flenë, çmimin më të rëndë e paguajnë ata që nuk kanë zë: fëmijët dhe bebet.
