Kufijtë e Bashkimit Evropian janë nën presion të madh. Që nga shpërthimi i luftës në Ukrainë, unioni ka mirëpritur më shumë se 4 milionë refugjatë, por është përballur edhe me përpjekjet bjelloruse dhe ruse për të përdorur emigrantët si armë. Në Evropën Jugore, numri i njerëzve që hyjnë ilegalisht në Evropë është dyfishuar që nga viti i kaluar. Për një në tre qytetarë evropianë, migrimi është sfida më e madhe me të cilën përballet Europa sot. Qytetarët tanë kanë të drejtë: migrimi është një sfidë, por një sfidë që mund ta fitojmë. E djathta ekstreme dhe e majta do të na bëjnë të besojmë se duhet të zgjedhim midis një Evrope mikpritëse dhe një Evrope të sigurt. Asgjë nuk mund të jetë më larg nga e vërteta: Evropa mund dhe duhet t’i ketë të dyja.
Takimi në Luksemburg
Dje, Ministrat e Punëve të Brendshme të vendeve anëtare të Bashkimit Evropian u mblodhën në Luksemburg në një takim ku dominoi çështja e migracionit, veçanërisht kthimi i emigrantëve ilegalë, azilkërkuesve të cilëve u janë refuzuar kërkesat. Gjatë drekës së punës, ministrat diskutuan se si të përmirësohet sistemi i kthimit të emigrantëve të paligjshëm. Në vitin 2019, vendet anëtare arritën marrëveshje për propozimin për një direktivë për kthimin e emigrantëve të paligjshëm, ndërsa Parlamenti Evropian ende nuk e ka përcaktuar qëndrimin e tij për të. Megjithatë, shumica e shteteve anëtare sot besojnë se marrëveshja e pesë viteve më parë është e vjetëruar, se Komisioni duhet të tërheqë propozimin e tij legjislativ dhe të dalë me një të ri.
Plani i Holandës
Pak ditë më parë, Austria dhe Holanda hartuan një “non-paper”, i cili u mbështet nga 15 vende të tjera anëtare të zonës Shengen, përfshirë Kroacinë, dhe i cili i kërkon Komisionit një propozim të ri legjislativ për kthimin më efektiv të emigrantëve të paligjshëm. Ky dokument u mbështet edhe nga Republika Çeke, Danimarka, Finlanda, Franca, Greqia, Italia, Lihtenshtajni, Luksemburgu, Malta, Norvegjia, Gjermania, Sllovakia, Suedia dhe Zvicra. “Ekziston një konsensus midis vendeve anëtare të BE-së dhe zonës Shengen për nevojën për të lehtësuar dhe përshpejtuar kthimin përmes një kuadri të ri ligjor, bazuar në propozimin e ri të Komisionit”, thuhet në non-paper.
Modeli italian
BE-ja është në kërkim të zgjidhjeve inovative, ndër të tjera, ekziston një ide që azilkërkuesit të cilëve iu është refuzuar kërkesa të dërgohen në qendrat e pritjes jashtë BE-së, nga ku do të prisnin të ktheheshin në vendet e tyre të origjinës. Megjithatë, ekziston problemi i gjetjes së vendeve të treta që do të ishin të gatshme t’i pranonin ato. Bëhet fjalë për zgjidhjen që arriti Italia me Shqipërinë. Megjithatë, pyetja në këtë rast është se çfarë do të ndodhë nëse vendi i origjinës nuk dëshiron të pranojë personin të cilit i është refuzuar kërkesa për azil dhe nëse ai do të duhet të kthehet në Itali. Modeli i Shqipërisë i zhvilluar nga qeveria e Giorgia Melonit është kthyer në pikë referimi për gjysmën e Evropës. Edhe Franca duket veçanërisht e interesuar për projekte të këtij lloji. Parisi “nuk përjashton asnjë zgjidhje apriori” , tha ministri i Brendshëm Bruno Retailleau në lidhje me transferimin e emigrantëve në qendrat jashtë BE-së.
Refuzimi i shteteve anëtare
Megjithatë, ministrat evropianë të imigracionit kanë hedhur poshtë shpresat holandeze për një “optout” në politikën e migracionit të BE-së gjatë një takimi në Luksemburg të enjten. “Kjo nuk është një ide e mirë,” u tha gazetarëve ministri suedez i qendrës së djathtë, Tobias Billström. “Është logjike të vazhdojmë të punojmë së bashku, në vend që të fillojmë të kërkojmë zgjidhje speciale për vende individuale.” Ministrja gjermane Nancy Faeser e përshkroi qëndrimin holandez si “jo një ide të mirë” ndërsa ministrja e Belgjikës Nicole de Moor tha se “është e rëndësishme të zbatohet pakti evropian i migracionit”. Edhe ministri i djathtë ekstrem i Finlandës, Lulu Ranne, tha se është më mirë të punojmë së bashku.
