Marrëveshja e fundit për furnizimin me gaz ka nxitur debate të forta politike dhe publike në Shqipëri, për shkak të mënyrës si është prezantuar dhe strukturës së saj.
Në qendër të diskutimeve është roli i Edi Rama, i cili e ka cilësuar projektin si një hap strategjik për sigurinë energjetike dhe si pjesë e një bashkëpunimi më të gjerë ndërkombëtar.
Megjithatë, kritikat fokusohen tek fakti që marrëveshja është firmosur nga përfaqësues të kompanisë Aktor S.A. dhe strukturës Atlantic-See LNG Trade, ku përfshihet edhe kompania shtetërore greke DEPA Commercial, ndërsa nuk ka pasur përfaqësim të drejtpërdrejtë nga kompani amerikane në ceremoninë e nënshkrimit.
Sipas të dhënave publike, Atlantic-See LNG Trade funksionon si një ndërmjetës në tregun e gazit të lëngshëm (LNG), duke siguruar furnizim nga prodhues ndërkombëtarë dhe duke e shpërndarë atë në rajon. Kjo do të thotë se vendet blerëse, përfshirë Shqipërinë, mund të blejnë gaz përmes kësaj strukture, e cila shton kostot e ndërmjetësimit.
Një tjetër pikë debati është transparenca e marrëveshjes. Deri tani, detajet konkrete mbi çmimin, formulën e furnizimit dhe detyrimet afatgjata financiare nuk janë bërë plotësisht publike, çka ka ngritur shqetësime mbi ndikimin në ekonominë dhe konsumatorët.
Nga ana tjetër, qeveria e ka paraqitur projektin si një mundësi për diversifikimin e burimeve energjetike dhe për integrimin e Shqipërisë në rrjetet rajonale të gazit, duke ulur varësinë nga burime të kufizuara.
Në këtë fazë, mbetet e rëndësishme të bëhet dallimi mes deklaratave politike dhe fakteve të verifikueshme: nuk ka konfirmim zyrtar që marrëveshja përfaqëson një investim direkt amerikan në Shqipëri, por ajo lidhet me një zinxhir më të gjerë tregtar ku mund të përfshihen edhe furnizues nga SHBA.
Debati pritet të vijojë, sidomos nëse publikohen më shumë detaje mbi kushtet financiare dhe përfitimet reale për ekonominë shqiptare.
