”Nga Ndokë Kola”
Shqipëria ka hyrë në një fazë ku e vërteta nuk mbulohet më me propagandë dhe ku frika nuk mjafton më për të heshtur qytetarët. Për vite me radhë, dhuna institucionale, korrupsioni i shfrenuar dhe papërgjegjshmëria shtetërore u normalizuan si pjesë e përditshmërisë, ndërsa shqiptarëve iu kërkua të pranonin humbjen e jetës, pronës dhe shpresës si diçka të pashmangshme. Sot, kjo logjikë po refuzohet.
Shenjat janë të qarta: qytetarët nuk pranojnë më të vriten nga neglizhenca në spitale, të helmohet jeta e tyre nga ushqime të pakontrolluara dhe ilaçe të skaduara, të grabiten pronat në emër të interesave të errëta, apo të rriten breza të tërë pa arsim, pa siguri dhe pa perspektivë. Ajo që dikur imponohej me arrogancë, sot po vihet në pikëpyetje nga vetë shoqëria.
Kjo nuk është thirrje për përplasje, por për ndërgjegjësim. Nuk është nxitje për dhunë, por refuzim i dhunës që është ushtruar për vite me radhë mbi jetën e qytetarëve. Ndryshimi i vërtetë nis kur njerëzit nuk e pranojnë më padrejtësinë si normalitet dhe kur e kërkojnë llogaridhënien si të drejtë themelore.
Në këtë moment historik, përgjegjësia bie mbi çdo qytetar, mbi çdo familje, mbi çdo zë që ka zgjedhur të mos heshtë më. Bashkimi, solidariteti dhe qëndrimi qytetar janë forca që asnjë pushtet nuk mund t’i ndalë përjetësisht. Asnjë sistem i ndërtuar mbi frikë dhe pandëshkueshmëri nuk i mbijeton zgjuarjes së shoqërisë.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë premtime, por për respekt ndaj jetës, ligjit dhe dinjitetit njerëzor. Dhe kur këto kërkesa bëhen zë i përbashkët, atëherë çdo regjim, çdo sistem i kalbur dhe çdo formë arrogance shtetërore nis të shembet një nga një.
Agimi i një epoke të re: Kur dhuna, krimi dhe arroganca shtetërore nisin të bien një nga një dhe shqiptarët nuk pranojnë më të vriten nga neglizhenca, korrupsioni dhe papërgjegjshmëria.
