Ekonomia kineze po përballet me një fazë gjithnjë e më problematike, ku kapaciteti i lartë prodhues përplaset me kërkesën e dobët të brendshme, duke ushqyer një spiralë deflacioniste që po godet fitimet e kompanive, pagat dhe konsumin. Nga tregjet tradicionale deri te sektorët strategjikë, sinjalet e ngadalësimit po bëhen gjithnjë e më të dukshme.
Në shumë degë të industrisë, përfshirë veshjet, çelikun, çimenton, automjetet elektrike dhe robotikën, marzhet e fitimit kanë rënë ndjeshëm. Në disa raste, fitimet kanë zbritur në nivelet më të ulëta të 15 viteve të fundit, duke vënë në vështirësi edhe kompani të mëdha prodhuese. Ulja e çmimeve, e diktuar nga mbiprodhimi dhe konkurrenca e ashpër, po e bën gjithnjë e më të vështirë mbijetesën e bizneseve.
Pagat e ndenjura, pushimet nga puna dhe pasiguria ekonomike po ndikojnë drejtpërdrejt në sjelljen e familjeve kineze. Në vend që të shpenzojnë, qytetarët po zgjedhin të kursejnë më shumë, nga frika e një të ardhmeje të pasigurt. Ky frenim i konsumit të brendshëm po përforcon ciklin negativ: kërkesa e ulët sjell ulje çmimesh, ulja e çmimeve dëmton fitimet dhe kjo, nga ana tjetër, ngadalëson investimet dhe punësimin.
Për të kompensuar mungesën e kërkesës së brendshme, kompanitë kineze kanë rritur ndjeshëm eksportet. Si pasojë, suficiti tregtar i vendit ka arritur nivele rekord dhe pritet të rritet edhe më tej në vitet në vijim. Por kjo strategji ka sjellë tensione të forta me partnerët tregtarë ndërkombëtarë, të cilët ankohen se tregjet e tyre po përmbyten nga mallra kineze me çmime shumë të ulëta, duke dëmtuar prodhuesit vendas.
Një tjetër faktor që rëndon situatën është kriza e vazhdueshme në sektorin e pasurive të paluajtshme. Rënia e çmimeve të banesave ka ulur ndjeshëm pasurinë e familjeve dhe ka goditur besimin e konsumatorëve. Për shumë qytetarë, prona ishte forma kryesore e kursimit dhe investimit, dhe humbja e vlerës së saj ka shtuar ndjenjën e pasigurisë financiare.
Edhe pse autoritetet kineze kanë shpallur rritjen e konsumit prioritet strategjik dhe kanë ndërmarrë masa stimuluese, shumica e burimeve vazhdojnë të orientohen drejt prodhimit dhe teknologjisë. Ky paradoks – një ekonomi tepër produktive, por me kërkesë të dobët të brendshme – po ushqen frikën se Kina mund të mbetet e bllokuar për një kohë të gjatë në një periudhë deflacioni dhe stanjacioni ekonomik.
