Ky votim shënon një tjetër moment kritik në raportin mes pushtetit dhe qytetarëve. Nën petkun e “forcimit të rendit dhe ligjit”, mazhoranca ka zgjedhur të asgjësojë parimin themelor të barazisë para ligjit, duke e kthyer Kodin Penal në një instrument selektiv ndëshkimi. Në vend që të godasë korrupsionin e nivelit të lartë, abuzimet milionëshe dhe përgjegjësit politikë, pushteti zgjedh rrugën më të lehtë: kriminalizimin e qytetarit të zakonshëm.
Mesazhi është brutal dhe i qartë: kush ka pushtet, lidhje dhe mbrojtje politike, gëzon imunitet de facto; kush nuk i përket sistemit, përballet me ashpërsimin e ndëshkimeve. Ky është një model drejtësie që nuk synon rendin, por frikësimin, jo ligjshmërinë, por kontrollin shoqëror. Ligji nuk përdoret për të ndrequr padrejtësitë, por për të ruajtur status quo-në e pushtetit.
Ndërsa qytetarët përballen çdo ditë me kosto jetese të papërballueshme, shërbime publike në kolaps dhe mungesë sigurie ekonomike, mazhoranca zgjedh t’u shtojë barrën edhe me ndëshkime penale më të rënda. Në të njëjtën kohë, dosjet e korrupsionit të madh zvarriten, heshtin ose relativizohen. Kjo nuk është rastësi, por strategji politike.
Një shtet që ndëshkon të dobëtit dhe mbron të fortët nuk ndërton drejtësi, por pabarazi të institucionalizuar. Një parlament që voton ligje kundër qytetarëve dhe jo kundër korrupsionit nuk përfaqëson popullin, por interesat e veta. Dhe një mazhorancë që e përdor ligjin si shkop dhe jo si mburojë, e humb çdo pretendim moral për të folur në emër të drejtësisë.
Në fund, ky votim nuk do të mbahet mend për nenet që ndryshoi, por për mesazhin që la pas: në këtë realitet, drejtësia nuk është e verbër — ajo sheh, zgjedh dhe favorizon. Dhe kur ligji kthehet në armë kundër qytetarëve, atëherë problemi nuk është shkelja e ligjit, por kapja e shtetit nga pushteti.
