Ismet Bellova, zëri legjendar i radiokronikës sportive shqiptare, u nda nga jeta në moshën 91-vjeçare, duke lënë pas jo vetëm mijëra transmetime historike, por edhe një dëshmi të rrallë për presionin, frikën dhe censurën që shoqëronte mikrofonin në Shqipërinë komuniste.
Për më shumë se gjysmë shekulli, zëri i tij mbajti të mbërthyer shqiptarët para radios, duke krijuar imazhe, emocione dhe histori në një kohë kur futbolli dëgjohej, nuk shihej. Por pas pasionit dhe entuziazmit, fshihej edhe rreziku.
Një koment që zemëroi udhëheqjen
Në vitin 1961, gjatë një ndeshjeje të zhvilluar në kushte ekstreme atmosferike, Bellova përmendi në transmetim ftohtin, erën, shiun dhe kabinën primitive prej dërrase nga ku komentonte. Një përshkrim i sinqertë, njerëzor, por fatal për kohën.
Pak më vonë, jashtë stadiumit, e priti ish-ministri i Brendshëm, Kadri Hazbiu. Me tone të ashpra, ai i tha se fjalët e tij kishin mërzitur Enver Hoxhën dhe i tregoi prangat, duke e kërcënuar se mund të përfundonte në burgun e Spaçit. Pasojat ishin të menjëhershme: Bellova u largua nga mikrofoni për disa muaj.
Më vonë, në një takim të rrallë personal, vetë Enver Hoxha i tha se kishte talent, por duhej të ishte më i përmbajtur në emocione. Një paralajmërim që në atë sistem nënkuptonte gjithmonë rrezik.
Mikrofon nën survejim
Nuk ishte hera e vetme që Bellova ndëshkohej. Në vitin 1974 u pezullua sërish për gjashtë muaj, pasi gjatë një ndeshjeje përmendi datëlindjen e një futbollisti. Në vitin 1990, u ndëshkua përsëri, këtë herë për arsye politike, pasi djali i tij kishte hyrë në ambasadën gjermane.
Në atë sistem, edhe një fjali e pafajshme sportive mund të interpretohej si devijim ideologjik.
Një jetë në shërbim të zërit
Bellova transmetoi mbi 5 mijë ndeshje, një rekord i pakrahasueshëm. Nga golat historikë ndaj Belgjikës, te emocionet dramatike kundër Gjermanisë, nga derbit e zjarrta në “Qemal Stafa”, te ndeshjet në terrene të hapura, në pemë, në kulla apo pa kabinë fare.
Ai ishte zëri i “Rubrikës Sportive” dhe më pas një nga shtyllat e emisionit legjendar “Nga njëra ndeshje tek tjetra”, që ndalte Shqipërinë çdo fundjavë. Shoferët ndalonin makinat, dasmat ndalonin muzikën, njerëzit mblidheshin rreth radios.
Një profesion pa zëvendësim
Ismet Bellova nuk ishte thjesht komentator. Ai ishte rrëfimtar, krijues emocionesh, kronist i një epoke ku fjala kishte peshë dhe rrezik. Nuk përdori kurrë kompjuter, shkruante me makinë shkrimi dhe ruante një disiplinë jetese të hekurt.
Zëri i tij nuk u tradhtua kurrë. As kordat vokale, as pasioni, as frika.
Me largimin e tij, mbyllet një kapitull i papërsëritshëm i historisë së medias shqiptare – një histori ku sporti, politika dhe frika ecën krah për krah, dhe ku një fjali mund të të çonte nga stadiumi… drejt prangave.
