Në historinë politike shqiptare, Beqir Balluku mbetet simboli i gjyqeve politike, i akuzave pa prova dhe i eliminimit të kundërshtarit me vendim të parapërgatitur. Sot, fatkeqësisht, hijet e asaj mendësie po rikthehen, kësaj here brenda Partisë Demokratike—me Flamur Nokën në rolin e akuzatorit dhe Ervin Salianjin në shënjestër.
Sulmi ndaj Salianjit nuk ishte debat. Ishte gjyq partiak. Pa fakte. Pa prova. Me insinuata. Me thirrje për “dëshmitarë” dhe me gjuhë që kërkon nënshtrim, jo sqarim. Një model i vjetër, i rrezikshëm, i turpshëm për një parti që pretendon demokraci.
Ervin Salianji përfaqëson të kundërtën e kësaj mendësie. Ai ka qenë zë i fortë kundër korrupsionit, i pakompromis me pushtetin, i drejtpërdrejtë edhe kur kostoja ka qenë personale. Pikërisht për këtë sulmohet: sepse nuk kontrollohet. Sepse nuk firmos sipas urdhrit. Sepse flet.
Kur Noka hedh akuza për takime, për ndikime, për prapaskena, ai bën një gjë të thjeshtë: e zhvendos barrën nga prova te zhurma. Dhe përgjigjja e Salianjit—“idiotesi, sill fakte”—është përgjigjja e vetme që i duhet sot PD-së: fakte ose heshtje.
Kjo nuk është betejë individësh. Është betejë mes dy rrugëve:
- rruga e linçimit dhe disiplinës me britmë,
- dhe rruga e llogaridhënies, guximit dhe transparencës.
Ta sulmosh Salianjin sot do të thotë të sulmosh çdo demokrat që kërkon një parti normale, europiane, ku mendimi ndryshe nuk ndëshkohet. Ta mbështesësh Salianjin do të thotë të mbrosh idenë se PD nuk mund të ndërtohet me metoda të djeshme, as me “gjyqe” të mbyllura pa media, as me akuza që shërbejnë vetëm për frikësim.
Historia na ka mësuar se kur politika kthehet në tribunal, e vërteta është viktima e parë. PD sot ka një zgjedhje të qartë:
ose do të vazhdojë me logjikën e Beqir Ballukut—akuzo, izolo, përjashto—
ose do të zgjedhë rrugën e zërave të lirë, ku Ervin Salianji është jo problemi, por zgjidhja.
Sepse një parti që lufton njerëzit e saj më të guximshëm, nuk mund të fitojë kurrë besimin e qytetarëve.
