Kur ligji bie në gjunjë përpara pushtetit, shteti nuk është më republikë – është teatër i frikës.
Në Shqipërinë e sotme, drejtësia është bërë peng i pushtetit, ndërsa institucionet e larta, që dikur ishin mburojë e ligjit, po kthehen në simbole të dorëzimit.
Gjykata Kushtetuese, themeli i çdo demokracie, sot duket më shumë si një dëshmore e regjimit – e heshtur, e lodhur, e shfrytëzuar nga ata që duhej të gjykonte.
Ajo nuk mbron më Kushtetutën, por hesht përballë shkeljeve të saj. Nuk gjykon më në emër të popullit, por në hijen e frikës politike. Kështu, ligji humbet kuptimin, dhe drejtësia shndërrohet në një emër që askush nuk e beson më.
Ndërkohë, kryeministri i vendit është arratisur – jo fizikisht, por moralisht.
Ai është larguar nga realiteti, nga përgjegjësia, nga populli.
Në vend që të përballet me pasojat e qeverisjes, ai fshihet pas fjalëve, propagandës dhe duartrokitjeve të oborrtarëve.
Kjo është arratisja më e rrezikshme – ajo nga ndërgjegjja.
Por historia nuk harron.
Regjimet që mbahen me heshtje dhe frikë bien gjithmonë me zhurmë.
Drejtësia e shtypur sot do të ringjallet nesër në zërin e popullit. Dhe gjykatat që sot mbyllin sytë, një ditë do të gjykohen vetë nga historia.
Në këtë vend, ku dëshmorët e së vërtetës po harrohen, është koha që populli të bëhet gjykatë.
Sepse drejtësia mund të vonojë, por nuk vdes.
Dhe kur ajo të zgjohet, nuk do të ketë më arratisje – as për pushtetin, as për hipokrizinë.
