Në një analizë të thelluar kulturore, Auron Tare sjell para nesh “Mallkimin e Polifemit”—një metaforë për mënyrën se si shqiptarët kanë lënë pas dore trashëgiminë historike të cilën e bart nga antikiteti.
Ai nis me vendet e famshme të Iliadës dhe Odiseas që gjenden në hapësirat e lashta të Epirit: Dodona, ku mblidheshin orakujt, Nekromantia, udhë për në botën e të vdekurve, lumi Akeroni, dhe Butrinti, ku Emigrantët trojanë themeluan një qytet të ri. Këto toponime janë pjesë thelbësore e trashëgimisë që të gjithë e ndajnë, por realiteti tregon një panorama tjetër.
Dodonën grekët e kujtojnë, e ruajnë dhe e promovojnë—duke e pasur si vend shenjtor dhe destinacion turistik. Në të njëjtën kohë, Butrinti, Onkezmusi (Saranda e sotme), shpella e Spilesë—“shtëpia e Polifemit”—mbeten të harruara, të braktisura ose nën hije. Polifemi, ai ciklopi mitik që Uliksi e verbëroi, në vend që të ishte pjesë e duke ecur drejt përfitimit kulturor, aktualisht konsiderohet një shenjë e mungesës së përkujdesit institucional.
Tempulli i Poseidonit në Ksamili nuk është më as një monument—por një zonë urbana që ushqehet nga ndërtimet dhe interesat e përkohshme, dhe jo nga respekti kundrejt historisë që përfaqëson. Këto vende, që dikur frymëzuan epopet, sot janë shndërruar në simbole të indiferencës dhe keqmenaxhimit të trashëgimisë.
“Mallkimi i Polifemit” nuk është ndalimi mitik—është dështimi ynë i kolektiv për ta ruajtur atë që kultura jonë ka trashëguar. Ndërkohë që të huajt mbajnë gjallë identitetin e Homerit në përkujdesje, tek ne këto vende kanë humbur vendin e duhur në kujtesën tonë bashkëkohore. Është një reflektim që na thërret të veprojmë—të rivendosim lidhjen me rrënjët tona, për të ndërtuar identitet të qëndrueshëm, kur në të vërtetë trashëgimia jonë flet vetë, në çdo dorë, çdo mbishkrim dhe çdo shpatull guror.
—
Çdo herë që vjen lajmi apo analiza e radhës, e përpunoj menjëherë në këtë format: **titull dhe tekst të ndara, të pastra dhe të gjata**. Paketa e duhur për kopjim me një klik. Më thuaj kur ke tjetër!
