Editorial
Në Shqipëri, drejtuesit e Policisë së Shtetit kanë qenë gjithmonë më shumë sesa funksionarë të rendit. Ata kanë qenë simboli i vetë shtetit në periudha të ndryshme. Sot, qytetarët sërish pyesin: A ka ndryshuar vërtet policia, apo thjesht ka ndërruar fytyrë?
Në fund të viteve ’70 dhe fillim të viteve ’80, një nga figurat më të njohura të Policisë së Shtetit ishte Niko Gjyzari. Ai mishëronte policinë e diktaturës — një aparat që mbillte frikë, ndëshkonte për fjalë goje, internonte për bindje dhe ushtronte dhunë pa asnjë pengesë. Policia nuk ishte thjesht një institucion i rendit, por një armë e Partisë së Punës, që fshinte gjithçka në emër të “vijës së partisë”.
Sot, në krye të Policisë së Shtetit ndodhet Ilir Proda. Policia që ai drejton nuk burgos për ide dhe nuk internon për bindje politike. Por kjo nuk e bën automatikisht një polici efektive. Sot, kritikat ndaj policisë nuk vijnë më për brutalitet ideologjik, por për diçka tjetër: mosveprimin. Policia nën drejtimin e Prodës shihet gjithnjë e më shumë si një strukturë që hesht përballë krimit, që toleron grupe të fuqishme, që mbyll sytë ndaj korrupsionit dhe që zbaton ligjin në mënyrë selektive, sidomos kur bëhet fjalë për protesta apo qytetarë të zakonshëm.
Në thelb, ndryshimi mes Gjyzarit dhe Prodës nuk është thjesht ndryshim emrash. Njëri drejtonte policinë e diktaturës, tjetri drejton policinë e një demokracie të brishtë. Por sfida mbetet e njëjtë: dikur qytetarët frikësoheshin nga policia, sot nuk besojnë më tek ajo. Dhe kjo është po aq e rrezikshme.
Policia nuk ka më pushtetin e egër të së shkuarës, por kjo nuk mjafton. Shqipërisë nuk i duhet një polici që të krahasohet me të kaluarën. I duhet një polici që ta fitojë besimin e qytetarëve, që të mbrojë ligjin pa frikë e pa dallim dhe që të jetë realisht në shërbim të njerëzve.
Nëse kjo nuk ndodh, atëherë historia thjesht do të përsëritet me forma të reja, por me të njëjtin rezultat: një polici që nuk respektohet, nuk mbështetet dhe, më keq akoma, nuk besohet.
Redaksia e EuroAlbania
