“Nga: Ndokë Kola:”
Ka momente në historinë e një kombi kur heshtja nuk është më durim, por tradhti. Kur bindja nuk është më maturi, por frikë. Kur pritja nuk është më shpresë, por dorëzim. Shqipëria ka hyrë pikërisht në atë moment. Sot nuk jemi përballë një qeverisjeje të keqe — jemi përballë një pushteti që është shndërruar në kërcënim të drejtpërdrejtë për jetën, dinjitetin dhe të ardhmen e këtij populli.
Kur spitalet nuk kurojnë më, por prodhojnë dhimbje dhe vdekje; kur shëndetësia nuk është më e drejtë, por privilegj; kur prindërit kanë frikë për jetën e fëmijëve të tyre jo nga sëmundja, por nga sistemi — atëherë shteti ka dështuar moralisht. Dhe një shtet që dështon moralisht humb çdo të drejtë për të kërkuar bindje.
Kur fëmijët rriten pa siguri, pa arsim cilësor, pa perspektivë dhe me një valixhe ikjeje në mendje; kur rinia largohet masivisht sepse nuk sheh më as drejtësi, as meritë, as shpresë; kur familjet varfërohen ndërsa pushteti pasurohet — kjo nuk është krizë ekonomike. Kjo është dhunë sociale e organizuar.
Kur ligjet përdoren për të frikësuar qytetarin dhe jo për ta mbrojtur; kur çdo aspekt i jetës kriminalizohet për të mbajtur popullin nën presion; kur sovraniteti shitet, dinjiteti shkelet dhe kombi zbrazet — atëherë kemi kaluar vijën e kuqe. Ky nuk është më debat politik. Është çështje mbijetese kombëtare.
Një qeveri që nuk mbron jetën, nuk mbron shëndetin, nuk mbron fëmijën dhe nuk mbron sovranitetin nuk është më qeveri — është rrezik. Dhe përballë rrezikut, reagimi nuk është ekstremizëm. Është vetëmbrojtje qytetare.
Protesta sot nuk është akt rebelimi. Është akt dinjiteti. Është mënyra e vetme për t’i thënë pushtetit se populli nuk është pronë, se jeta nuk negociohet, se fëmijët nuk sakrifikohen dhe se Shqipëria nuk është plaçkë. Protesta është gjuha e fundit e një shoqërie që refuzon të zhduket në heshtje.
Ky është një apel për çdo qytetar, pa dallim partie, ideje apo historie personale. Kjo nuk është betejë e majtë apo e djathtë. Është betejë për të drejtën për të jetuar me dinjitet në vendin tënd. Kush hesht sot, nesër nuk do të ketë më as zë për të ngritur.
Kur qeveria kthehet në kërcënim për gjithçka që duhet mbrojtur, protesta nuk është zgjedhje — është detyrim kombëtar.
