Në oborrin e politikës shqiptare, ku çdo vezir ndërrohet më shpesh se ndërrimi i filtrit në Instagram, Halit Valteri u shfaq sërish përpara kamerave, me elegancën e njohur të një dylberi besnik që sapo ka ndërruar padron.
Po, po — ai vetë! Ai që dikur quhej dylberi më i zellshëm i Veliajt. Ai që mbronte çdo ide, çdo projekt, çdo fjalim të “Boss-it të Tiranës” sikur të ishte një fanatik që ruan ikonën e vet në kishë. Ai që, po të kritikoje Veliajn, të shihte shtrembër si roja e oborrit që s’le të hyjë askënd pa leje të sulltanit.
Por ja që koha ecën, dhe në Shqipërinë politike dashuria e sotme është tradhtia e nesërme.
Tani Haliti e sheh ndryshe horizontin — me sy nga “organi më i lartë”. Dhe siç deklaroi me krenari:
“Ishte vendim politik! Duhet t’i përmbahemi linjës së organit më të lartë.”
Një fjali që tingëllon si betimi i një dervishi partiak, që pasi ka djegur rrobat e vjetra, tashmë vesh uniformën e re me logon e Partisë Socialiste.
Nga kalorës i Veliajt, në shërbëtor të linjës së re
Dikur për Veliajn hapte parzmin; sot, për “organin më të lartë”, ul kokën.
Dikur i ngjitej çdo fjalimi, sot i ngjitet çdo vendimi.
Dikur bënte moral për ideal, sot reciton për unitet.
Në një vend ku parimet janë të përkohshme dhe karriget janë të përjetshme, Halit Valteri është shembulli më i freskët se si “dylberizmi politik” është zanat që s’të tradhton kurrë.
Dylberi pa kufij
Në fund të fundit, pse të çuditemi? Në këtë vend, “dylberët politikë” janë shumë më të fortë se idealistët. Ata nuk djegin ura — thjesht i rivizatojnë, sipas rrjedhës së pushtetit.
Veliaj mund të ketë humbur dylberin e tij më të zellshëm, por Partia fitoi një tjetër ushtar të bindur.
Sepse siç thotë fjala e urtë e politikës shqiptare:
“S’ka rëndësi kush është veziri — rëndësi ka të jesh pranë sofrës.”
