Pas më shumë se një dekade në pushtet, Edi Rama nuk ka më asnjë dyshim se pushtetin e ka kthyer në pronë personale, ndërsa veten e sheh si të pazëvendësueshëm. Por, siç e ka treguar historia politike në Shqipëri dhe më gjerë, pushteti i tejzgjatur lind një sëmundje të rrezikshme: arrogancën.
Rama nuk qeveris më me program, por me përçmim. Ai nuk flet më për qytetarët, por kundër tyre. Gazetarët janë “kazanë”, opozita është “inexistente”, studentët janë “të shtyrë”, dhe qytetarët që protestojnë janë “të painformuar”. Në çdo dalje publike, nuk ka as reflektim, as vetëkontroll – ka vetëm ironi, sarkazëm dhe egërsi ndaj çdo zëri kundërshtues.
Vetëfundosja, pa ndihmën e askujt
Rama nuk ka nevojë që ta rrëzojë opozita – ai po e bën vetë, çdo ditë. Po fundoset në arrogancën e një pushteti që nuk njeh as kufij moralë, as institucionalë. Prej vitesh, vendi është kapluar nga klientelizmi, tenderat pa garë, ligje me emër e mbiemër, dhe propagandë që maskon realitetin e hidhur në terren: largim masiv i të rinjve, varfëri në rritje, shërbime publike në kolaps.
Në vend që të dëgjojë dhe të korrigjojë drejtimin, Rama zgjedh të sillet si një monark i fyer nga kritikat. Por pikërisht këtu ndodhet fillimi i fundit – kur arroganca zëvendëson përgjegjësinë, liderët kthehen në problem për vendin e tyre, jo zgjidhje.
Heshtja e popullit është paralajmërim
Ajo që Rama nuk arrin të kuptojë është se populli nuk bërtet gjithmonë. Ndonjëherë, ai hesht – dhe heshtja është më e rrezikshme se çdo protestë. Ajo paralajmëron lodhjen, neverinë, dhe më pas… braktisjen. Nuk ka propagandë që mbulon këtë realitet. Nuk ka fjalim që e ndal kurbanin politik që i bën vetes çdo ditë.
Arroganca nuk është më stil, është shenja e një pushteti që po rrënohet nga brenda.
