Rasti i telefonit të sekuestruar nga SPAK, i cili sipas raportimeve lidhet me një nga figurat më të larta të Policisë së Shtetit, e zhvesh përfundimisht nga iluzionet narrativën e “Smart City”-t. Sepse në momentin kur hetimi nuk ndalet më te qytetari i zakonshëm, por shkon deri te komunikimet private të drejtuesve të rendit, bëhet e qartë se problemi nuk është më në rrugë, por në majë të piramidës së pushtetit.
Teknologjia e mbikëqyrjes është prezantuar si mjet për siguri dhe rend, por ajo ka funksionuar kryesisht si instrument kontrolli ndaj shoqërisë, jo si filtër për pastërtinë e institucioneve. Ndërkohë, realiteti që del nga dosjet hetimore tregon se krimi dhe pushteti nuk janë dy botë të ndara, por shpesh komunikojnë përmes kanaleve që nuk regjistrohen nga kamerat e qytetit, por nga telefonat personalë të zyrtarëve.
Fakti që SPAK ka shkuar deri te sekuestrimi i një telefoni të një drejtuesi të lartë policie është tregues i një realiteti shqetësues: sistemi që duhet të garantojë ligjin dhe rendin, vetë po vihet nën lupën e drejtësisë. Ky nuk është më thjesht një hetim individual, por një provë për shtetin, për pavarësinë e institucioneve dhe për guximin e drejtësisë për të mos u ndalur te hierarkia.
Në këtë kontekst, “Smart City” humbet kuptimin e tij origjinal. Sepse një qytet nuk mund të quhet inteligjent kur krimi është i sofistikuar dhe pushteti i komprometuar. Nuk ka rëndësi sa kamera vendosen në çdo cep, nëse vendimet kryesore merren në errësirë dhe përgjegjësia nuk ngjitet kurrë lart. Aty ku teknologjia dështon, drejtësia mbetet e vetmja shpresë.
Prandaj, rruga nga “Smart City” te SPAK nuk është thjesht një metaforë. Është një realitet politik dhe institucional. Është kalimi nga propaganda e sigurisë te ballafaqimi me të vërtetën. Dhe kjo e vërtetë është e thjeshtë: “fytyrat e krimit” nuk janë më vetëm në pamjet e kamerave të sigurisë, por edhe në zyrat ku duhet të mbrohet ligji.
Në fund, pyetja nuk është nëse SPAK do të zbardhë një rast konkret, por nëse do të arrijë të thyejë një kulturë pandëshkueshmërie që për vite me radhë është fshehur pas uniformës, titullit dhe pushtetit. Sepse një shtet nuk gjykohet nga numri i kamerave që ka, por nga guximi për të hetuar veten. Dhe aty, testi sapo ka filluar.
