Në sallën e Kryesisë së Partisë Demokratike nuk u zhvillua një mbledhje politike. Ajo që ndodhi ishte një seancë linçimi, një rikthim brutal në skenat më të errëta të së shkuarës, ku jo idetë, jo programi, jo votuesi, por akuzat, britmat dhe gishtat tregues ishin rendi i ditës. Një mbledhje që ngjante më shumë me plenumin e dikurshëm të Partisë së Punës, sesa me një tryezë të një force që pretendon të përfaqësojë demokracinë.
Atmosfera ishte e rëndë, e mbushur me tension, mllef dhe etje për përplasje. Dëshmitarë u “thirrën” si në gjyq, jo për të sqaruar, por për të goditur. Jo për të ndërtuar, por për të shkatërruar politikisht kundërshtarin e radhës. Në qendër të shënjestrës: Ervin Salianji.
Akuza u hodh si gur: se gjoja Salianji paskësh kërkuar firmë për “Avokatin e Popullit”, për Endri Shabanin. Një pretendim i servirur jo si debat politik, por si aktakuzë publike, me ton kërcënues dhe me kërkesë nënshtrimi. Por përgjigjja erdhi e prerë, e ftohtë dhe sfiduese: “Jo. Nuk e pranova.” Dhe pikërisht aty shpërtheu e gjithë nervoza e sistemit të vjetër.
Sali Berisha dhe Flamur Noka nuk u sollën si drejtues politikë që kërkojnë qartësi, por si prokurorë të një gjyqi partiak, ku vendimi duket se ishte marrë përpara se të hapej seanca. Retorika e ashpër, insinuatat dhe tentativa për diskreditim zbuluan frikën e vërtetë: frikën nga zërat që nuk kontrollohen, nga figurat që nuk përkulen, nga njerëzit që nuk firmosin sipas urdhrit.
Kur Berisha flet për “takime private”, nuk është transparencë ajo që kërkon, por nënshtrim total. Është kërkesë për bindje absolute, për heshtje, për rreshtim pa kushte. Kush del nga rreshti, kush guxon të ketë mendim të pavarur, shpallet armik.
Kjo mbledhje nuk ishte incident. Ishte simptomë. Simptomë e një partie që po lufton jo kundërshtarin politik, por veten. Një partie që, në mungesë të një vizioni për Shqipërinë, po konsumon energjitë duke ngrënë bijtë e saj.
Partia Demokratike nuk mund të ringrihet duke kopjuar modelet e dhunës verbale dhe politike të së shkuarës komuniste. Nuk mund të fitojë besimin e qytetarëve duke organizuar gjyqe të brendshme, ku “faji” përcaktohet nga besnikëria dhe jo nga e vërteta.
Ajo që u pa në Kryesi ishte e qartë:
jo një parti moderne,
por një arenë përplasjesh,
jo demokraci e brendshme,
por frikë dhe disiplinë me britmë.
Dhe nëse kjo është fytyra e sotme e Partisë Demokratike, atëherë pyetja që mbetet pezull është brutale, por e domosdoshme:
Si mund t’i premtojë demokraci Shqipërisë, një parti që nuk e duron dot as brenda vetes?
