Në një shtet ku drejtësia duhet të jetë garanci e lirisë dhe barazisë, po shfaqet një realitet i errët: ajo po kthehet në armë kundër vetë qytetarëve që duhet t’i mbrojë.
Arrestimi i avokatit Ulian Barjami është një kambanë alarmi për të gjithë — një sinjal se ligji po përdoret jo për drejtësi, por për frikë.
Sot në pranga përfundon një avokat që guxoi të flasë.
Nesër mund të jetë kushdo prej nesh.
Drejtësia që hakmerret ndaj së vërtetës
Në vend që të jetë mburojë ndaj abuzimit, sistemi i drejtësisë në Shqipëri po tregon një fytyrë tjetër — atë të selektivitetit dhe hakmarrjes.
Prokuroria, e cila duhet të mbrojë parimet e ligjit, duket se po vepron si armë politike kundër atyre që nuk përkulen.
Dhoma Kombëtare e Avokatisë ka reaguar publikisht, duke e cilësuar arrestimin e avokatit Barjami si një shkelje të rëndë të të drejtave themelore dhe cenim të lirisë së fjalës.
Por përtej deklaratave, pyetja që ngrihet është e thjeshtë:
A do të vazhdojmë të heshtim përballë padrejtësisë?
Shteti i frikës dhe drejtësia e heshtjes
Kur drejtësia përdoret për të trembur, ajo pushon së qeni drejtësi.
Në vend që të ndëshkojë krimin, ajo po ndëshkon zërin.
Në vend që të mbrojë të pafajshmin, po mbron të pushtetshmin.
Ky është shteti i frikës, ku çdo mendim ndryshe shihet si kërcënim, dhe çdo qytetar i guximshëm rrezikon të përfundojë nën akuzë.
Drejtësia po e humbet besimin e njerëzve, sepse është kthyer në vegël pushteti dhe jo në garanci lirie.
Heshtja jonë është bashkëfajësi
Asnjë sistem abuziv nuk mund të qëndrojë në këmbë pa heshtjen e shoqërisë.
Çdo herë që pranojmë një padrejtësi “sepse nuk na prek direkt”, bëhemi pjesë e saj.
Çdo herë që heshtim, japim leje për abuzim.
Heshtja jonë është bashkëfajësi.
Ajo është oksigjeni që ushqen korrupsionin, padrejtësinë dhe arrogancën e pushtetit.
Koha për t’u zgjuar
Kjo nuk është vetëm çështja e një avokati. Është beteja e çdo qytetari për të drejtën për të thënë të vërtetën, për të jetuar pa frikë dhe për të mos u ndëshkuar për fjalën.
Nëse sot drejtësia kthehet në armë, nesër mund të na godasë të gjithëve.
Prandaj, koha për të heshtur ka mbaruar.
Sepse një shoqëri që hesht përballë padrejtësisë, nuk është më e lirë — është e nënshtruar.
