Nga dita në ditë, shqiptarët po shohin sesi tempulli më i lartë i drejtësisë, Gjykata Kushtetuese, po shndërrohet në një arenë politike, ku drejtësia bëhet spektakël dhe ligji përdoret si vegël për mbijetesën e pushtetit. Vendimi i fundit për ndërprerjen e mandatit të gjyqtares Sonila Bejtja, është më shumë se një çështje procedurale — është një sinjal alarmi për fatin e pavarësisë së institucioneve kushtetuese në Shqipëri.
Një vendim që ngjan me kurth të përgatitur me kujdes
Gjykata Kushtetuese, në mënyrë unanime, rrëzoi dekretin për “të dy punësuarin”, siç e përmend me ironi autori i postimit, duke e lidhur me një “kurth” që i është ngritur opinionit publik. Por në të vërtetë, kjo nuk është thjesht një çështje teknike. Është një manifestim i kontrollit politik mbi një institucion që duhet të ishte i paprekshëm. Dhe ironia më e madhe është se ky vendim vjen pikërisht në ditën e lindjes së “udhëheqësit të ndritur”, një simbolikë që nuk i shpëton askujt që di të lexojë mes rreshtave.
Kush po e kontrollon Kushtetutën?
Kjo trupë gjyqësore, sipas kritikëve, nuk po vepron më si mbrojtëse e Kushtetutës, por si gardiane e interesave të pushtetit. Për disa vite, Shqipëria funksionoi pa Gjykatë Kushtetuese – një boshllëk që i shërbeu vetëm një njeriu dhe një partie. Dhe tani që ajo është “rikthyer”, nuk është më ajo që ishte: nuk është më frena ndaj pushtetit, por pjesë e makinerisë së tij.
Në këtë kuadër, ndërprerja e mandatit të gjyqtares Bejtja duket si një paralajmërim për këdo që mund të tregojë pavarësi. Dhe ndërsa ndërkombëtarët dikur thërrisnin për “reforma”, sot heshtin. Heshtin sepse reforma është kthyer në armë politike për të disiplinuar kundërshtarët, jo për të forcuar drejtësinë.
Tempulli i drejtësisë, tani faltore politike
Në vend që të ruante integritetin e vet, Gjykata Kushtetuese duket se po e përdor autoritetin e saj për të legjitimuar vendime të padrejta dhe për të mbuluar krime politike. Nuk është rastësi që në tekst përmenden krahasime me figurat e errëta të Ballkanit si Milosheviçi apo Vuçiçi – sepse shkalla e instrumentalizimit të drejtësisë në Shqipëri po afrohet me modele që dikur i konsideronim të pamundura.
Sot kemi dy tempuj të drejtësisë: një që prodhon imazhe për propagandë dhe një tjetër që hesht për padrejtësitë. Dhe ky i dyti, për fat të keq, po mbetet gjithnjë e më bosh.
Kushtetuta nuk është më mburojë – është pretekst
Në fund, ajo që duhet të na shqetësojë më shumë është transformimi i Kushtetutës në dekor. Ajo që dikur ishte ligji themelor, është kthyer në një fasadë ku pushteti i radhës vë firmën dhe vulën e vet. Dhe ata që guxojnë ta lexojnë ndryshe, i pret e njëjta fat si Sonila Bejtja – përjashtim, përbuzje dhe harrim.
Turpi më i madh nuk është që drejtësia të jetë e verbër. Turpi është që ajo të shohë, por të bëjë sikur nuk sheh.
